วันนี้เป็นวันเกิด เค้า ครบยี่สิบสองปีแหละ แก่จัง

บ้างทีการได้อยู้กับตัวเองบ้าง เลือกที่จะอยู่กับคนที่เรารัก

และเขาก็รักเรา ก็มีความสุขดีเนอะ

 บางทีที่รู้สึกเหมือนเราไม่มีใคร

แต่จริงๆแล้ว เรามักมองข้าม คนรอบๆตัวไปนี่เอง

ความจริง ความสุขก็ไม่ได้ หาได้ยากอะไรเนอะ

อยุ่รอบตัวเรานี่เอง รอคนมาเก็บเกี่ยว  เช่นเดียวกับ "ความรัก"

การเดินทางที่ไม่คาดคิดเพิ่งจบลงไป  สิ่งที่ได้รับ และความคิดที่ตั้งจัยจะคิดก็เริ่มต้นขึ้น  ถ้าจะถามว่ากลับมาแล้วได้อะไร

 

เราได้ไร ยุวพุทธได้ไร พุทธโลกได้ไร

 

ส่วนตัวเราคิดว่า สิ่งที่ได้รับเจงๆๆ คือการเรียนรู้ที่จะหัดมองข้าม ความแตกต่าง ที่เกิดขึ้นรอบๆตัว

เพราะ ในปัจจุบัน ปัญหาต่างๆในโลกนี่ ต่างก็เกิดขึ้นเพราะ สิ่งที่มนุษย์คิดว่ามันต่างกัน

ทั้งๆที่จริงๆแล้ว มันสามารถ อยุ่ด้วยกันได้ ทั้งแบบขนาน และแบบพึ่งพา 

โดยที่ไม่จำเป้นต้องมองว่า ของใครดีกว่ากันและของใครถูกของใครผิด 

บางครั้งแล้ว การเคารพ สิทธิ และความแตกต่างของคนอื่น ก็เป้นสิ่งจำเป้นในการดำรงชีวิตก็อย่างนี้แหละ 

ไม่งั้งคงยากที่จะ อยุ่ด้วยกันได้อย่างมีความสุข ตั้งแต่ระดับ ระหว่าง

 

คน กันคน กลุ่มกับกลุ่ม  จังหวัดกับจังหวัด ภาคกับภาค ประเทศกับประเทศ และศาสนากับศาสนา

 

เพราะอย่างที่รู้ โลกเรานี้ดำรงอยุ่บนความแตกต่าง  ไม่มีใครในโลกสักคนที่เหมือนกัน และยิ่งไปกว่านั้นไม่มีอะไรที่ยืนยันได้ชัดเจนว่าอะไรแบบไหนที่ถูก แบบไหนที่ดีที่สุด เพราะ สิ่งที่เอามาตัดสินนั้นก็อยู่คนความคิดเห็นของคนเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น

ดังนั้น การอยู่โดยการเคารพในความแตกต่างของกันและกันจึงเป้นสิ่งจำเป้นในการอยุ่ด้วยกันอย่างสันติสุข  หัดมอง เปิดใจ และศึกษา ก่อนที่จะตัดสินอะไร 

และยิ่งต้องคิดให้มาก ก่อนที่จะพูด จะทำอะไรลงไป เพราะ นั่นย่อมแสดงว่า เราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ทุกสิ่งที่เราทำย่อมกระทบถึง คนอื่น อย่างแน่นอนไม่มากก็น้อย  

 

และอย่าลืมว่า พลังอันยิ่งใหญ่ คือ พลังของความสามัคคี ถ้าเราอยู่ด้วยกัน และร่วมมือกันได้ ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น และจะได้สิ่งที่ใหญ่กว่า เหนื่อยน้อยกว่า

เวลาที่เราทำอะไรคนเดียวอย่างแน่นอน อย่าลืมเอามันมาใช่ให้เกิดประโยชน์ล่ะ

 

 

 

สรุป ที่พุทธโลกได้ และยุวพุทธได้ ก็คงไม่พ้น การลงทุนเพื่อสร้างคน

เปิด มุมมอง และเพิ่มประสบการณ์ให้คนๆนั้น  และหลังจากนั้น จะได้อะไร ก็ขึ้นอยุ่กับคนๆนั้นเลือกทางเดินแล้วแหละ

 

ว่าสามารถให้อะไร แก่ พุทธศาสนา และ คนอื่นๆได้บ้าง ตามเหตุ โอกาส และจิตใจขแงคนๆนั้น

 

 

 

 

......................................................จบ

การเดินทาง โอซากา นารา ฮิเมจิ โกเบ  ===  ญี่ปุ่น 19-25 สิงหาคม 2550

 

 

 

เวลาแห่งการปิดเทอมไมช่างผ่านไปเร็วนักนะ

 อิอิ ยังทำจายไม่ค่อยได้เลย เศร้าจาง ฮือๆๆ

 

บางทีสิ่งที่เข้ามาในชีวิตก็ไม่ได้หมายถึงผลที่ได้มานั้นอย่างเดียว 

 

บางครั้งชีวิตของเรา  ก็มักมาอะไรแปลกๆเข้ามา  เมื่อวานมีเรื่องให้เราต้องเสียใจ

 

แต่วันนี้ก็รู้ว่า มันทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น เข้าใจอ่ะไรมากขึ้น และมันก็อาจไม่ได้แย่ขนาดนั้น

 

และทุกวันที่เราเศร้า ท้อ หมดแรง

วันนั้น  เราก็มักได้พบคนดีๆที่ใครบางคนส่งเขามา หรือบางทีอาจจะมีอยู่แล้ว

แต่ยามสุขอาจจะมองไม่เห็น

 

ในความมืดก็ไม่ได้หมายถึงว่าจะแย่เสมอไปเนอะ

บางทีความมืดก็ซ้อนสิ่งๆดีๆเอาไว้เหมือนกัน

 

คงเหมือนดาวมั้ง ที่จะมาให้เราเห็นแสงสว่างของเขา ก็ยามที่ท้องฟ้ามืดแล้วเท่านั้น

 

เพื่อนำทางคนที่หลงทางอยุ่ละมั้ง ...คงเหมือนเพื่อนของเรา 

คนเรานี่ก็แปลก

 

หัวใจคนเรานี่ก็แปลก

 

โลกนี้ก็แปลก

 

ไม่เข้าใจ  ทำไมสิ่งที่มีอยุ่ไม่เคยพอใจ ทำไมต้องอยากได้ สิ่งที่อยู่ไกล เกินไขว้คว้า

 

ยาก..เหนือย ไม่เข้าใจ